Historia architektury budownictwa.

---

Rodzaje okresów pojawiających się w architekturze

Jakie nowe rozwiązania były wprowadzane wraz z kolejnym okresem? Jaki to miało wpływ na historię architektury?

W dziedzinie architektury okres odrodzenia cechował nawrót do wzorów klasycznych. Po okresie gotyckim w Italii rozwinięty został całkiem nowy kierunek twórczego nawiązywania do tradycji antycznych. Nowa, piękna forma została utworzona na skutek współdziałania kilku czynników politycznych i ekonomicznych. Podczas okresu odrodzenia doszło do bardzo szybkiego rozwoju nauk przyrodniczych, jak i humanistycznych, rozwinięta została geografia, kartografia i nawigacja. W okresie odrodzenia mury wznoszone były z cegły oraz kamienia łupanego. Ściany ceglane pokryte były tynkami, natomiast mury z kamienia licowano płytkami ciosowymi. Bardzo często wykorzystywano również w tym okresie tynki, które naśladowały wiązania kamienia ciosowego. Rozwiązania konstrukcyjne budowli odrodzenia wzorowane były na budownictwie rzymskim oraz bizantyjskim. Sklepienia kolebkowe półkoliste różniące się znacznie od sklepień rzymskich wyposażeniem w lunety, stosowane były jako otwory okienne. Nie wprowadzano nowych układów konstrukcyjnych, za to wykorzystywane były znane już rozwiązania.

Rozwój stylu barokowego trwał od końca szesnastego do połowy siedemnastego wieku. Pierwszy okres baroku cechował się monumentalnością oraz dynamizmem formy. Monumentalność wyrażana była w wykorzystaniu wielkiego porządku, pilastrów albo kolumn, obejmowała ona kilka kondygnacji jednocześnie. Dynamizm polegał na wykorzystaniu nieregularnych kształtów brył budowli zamiast prostokątnych, które odznaczały się spokojem układów renesansowych. Powstały układy kościołów centralnych bardzo często wnoszonych na wielobokach, jak i układy o założeniach centralnych wzdłużnych na elipsie. Przykrycie stanowiła kopuła. Obrys budowli odchodził od linii prostych. Płaszczyzny ścian zostały przedstawione w stosunku do siebie. [Reklama: Wyposażenie restauracji, Przewody hydrauliczne] Utworzonych zostało wiele cofnięć czy wsunięć, które tworzyły nieregularny profil przekroju poziomego. Cała fasada została wygięta. Fasady tego okresu cechują wyraźne tendencje do wydobywania płynności oraz wypukłości z płaszczyzn. Barok wprowadził do prostych do tej pory ścian powierzchnie skośne, łukowe oraz sfalowane. Architektoniczne środki wnętrza zastąpione zostały malarstwem, gipsem jak i sztukaterią.

Materiał wykorzystywany w budownictwie barokowym nie różni się od powszechnie stosowanych materiałów w okresie poprzednim. Barok nie utworzył także nowych rozwiązań konstrukcyjnych.

W pierwszej połowie osiemnastego wieku został utworzony nowy kierunek w architekturze barokowej, zwany Rokoko. Wszystkie silne, mocne w wyrazie kształty ustąpiły miejsca lekkim formą o delikatnym, muszlowym, wygiętym profilu. Postało kilka fabryk wyrobów porcelanowych. Moda na porcelanę wpłynęła w pewnym sensie na wystrój wnętrza, gdzie je ustawiało.

Architektura ścian stała się dyskretną, a także harmonijną w formie oprawą wystroju wnętrz. Bardzo szeroko rozwinęła się forma rokoko, która stanowiła głównie wystrój pokoi, znajdowała pełny swój wyraz w detalach wystroju zewnętrznego. Klasycyzm nie wniósł żadnych nowych rozwiązań do konstrukcji. W tym okresie pojawiały się sklepienia lustrzane oraz beczkowe. Szerokie wykorzystanie natomiast znalazły stropy belkowe oraz belkowo-kasetonowe. W architekturze nie wprowadzono żadnych nowych elementów w kompozycji budynku w odniesieniu do poprzednich stylów, detal w tej architekturze cechował się płaskim opracowaniem. Materiały, które znalazły wykorzystanie w budowli okresu klasycyzmu to przede wszystkim żeliwo oraz stal. Kierunek nazywany neoklasycyzmem nie uznaje odstępstw od wzorów rzymskich oraz greckich.

Tagi: Architektura, okres odrodzenia, barok, dynamizm

Powiązany artykuł: Neogotyk – nowy styl w architekturze mający cechy gotyku.

Komentarze (1):

Zobacz także:

Architektura elektyzmu i secesji

Określenie eklektyzm zostało zaczerpnięte z greckiego słowa ekletios, czyli wybierający. [Reklama: szkło bezpieczne, renowacje] W architekturze, sztuce czy plastyce jest to kierunek, który polega na zestawieniu konkretnych form, które zostały przeniesione z innych okresów i środowisk twórczych, odrębnych od siebie w czasie oraz treści.

Starożytna Grecja

Tereny, gdzie rozpoczął się rozwój kultury narodu o dziejach najstarszych w całej Europie, grupuje się na wyspach oraz wybrzeżach Morza Egejskiego. [Reklama: nowe mieszkania we wrocławiu, Kotły CO] Ogniskiem kultury egejskiej, nazywanej również kreteńsko-mykeńską, była głównie wyspa Kreta. Kulturę tą podzielić można na 3 zasadnicze ośrodki kulturowe: kultura kreteńska, trojańska czy mykeńska.

Starożytny Rzym

W dziedzinie architektury Rzymianie przejęli od Etrusków umiejętność budowania kopulastych budowli z cegły albo z ciosów kamiennych. Stosowano je na zasadzie tzw. fałszywego sklepienia, które powstawało przez stopniowe wysuwanie po kolei warstw cegieł albo kamieni. Poza umiejętnościami wykonywania sklepienia kopułowego oraz kolebkowego Rzymianie od Etrusków przejęli również znajomość budowania łuków a z form architektonicznych, głowicę toskańską.

Wszelkie prawa zastrzeżone © 2009

kontakt